ฉันเกลียดโลกนี้ โลกนี้ก็เกลียดฉัน

ฉันเกลียดทุกคน ทุกคนก็เกลียดฉัน

ฉันไม่เคยทำอะไรผิดเลย ทำไมฉันต้องถูกเกลียดด้วย?

มันเกิดจากฉัน แต่มันไม่ใช่ความผิดฉัน ทำไมต้องเกลียดฉันด้วย?

********

ข้าเกลียดเจ้า เจ้าโลกที่น่ารังเกียจ

เจ้าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่แสนน่ารังเกียจ ข้าเกลียดพวกเจ้าทั้งหมด

ข้าเกลียดทรายทุกเม็ดในท้องทะเลทรายไพศาลพอๆกับที่ข้าเกลียดประกายดาวที่เกลื่อนฟ้า

โดยเฉพาะเจ้า เจ้าดวงตะวันที่ไร้ประโยชน์

เจ้าแผดเผาข้าจนแทบแห้งตายในเวลากลางวัน แล้วทิ้งข้าให้หนาวเหน็บในเวลากลางคืน

ข้าเกลียดเจ้าแสงสีเงินของดวงจันทร์ ไม่ต่างจากเส้นขนสีทรายบนร่างกายข้าเอง

ข้าเกลียดเจ้า เจ้าโลกที่น่ารังเกียจ

******

ผมเกลียดคุณในวินาทีแรกที่เห็น

ผมเกลียดใบหน้าสวยๆ และดวงตาสีทองที่งดงามของคุณ ผมรู้ว่าภายในก็ไม่มีอะไรมากกว่ากะโหลกแห้งๆ

ผมเกลียดรอยยิ้มของคุณ ผมรู้ว่ามันจะเหือดแห้งไปในวันหนึ่ง

ผมเกลียดคุณ ผมรู้ว่าคุณไม่มีทางอยู่ได้ตลอดไป

ไม่ว่าผมจะรักคุณแค่ไหน หรือคุณจะรักผมยังไง

คุณก็จะทิ้งผมไป

******

ในโลกนี้ สิ่งสวยงามมันช่างแสนจอมปลอม

คำพูดอันสวยหรูไม่เคยเป็นจริง

น้ำเสียงไพเราะลื่นหูแต่ถ้อยคำเชือดเฉือนหัวใจ

เสื้อผ้าอันสวยงามที่ดึงดูดได้เพียงความริษยาจากรอบข้าง

มืออันอ่อนนุ่มที่ไม่เคยสัมผัสโลกอันโหดร้าย

ลูน่าไม่เคยมีคำพูดใดๆให้ผม

ลูน่าไม่เคยเปล่งเสียงใดๆให้ผมได้ยิน เพราะโลกไม่ได้มอบมันให้เธอ

โลกโหดร้ายกับลูน่า แต่เธอไม่เคยเกลียดโลกเลย

ลูน่าเป็นคนที่ดึงเอาสิ่งที่ผมได้ลืมเลือนไปกลับคืนมา

สิ่งที่ผมได้รับจากพ่อและแม่ และฝังมันลงเสียในหัวใจที่แห้งผากของผม

ลูน่าสอนให้ผมเห็นสิ่งที่สวยงาม

ลูน่ามอบสิ่งที่สวยงามให้กับผม

สิ่งเดียวในโลกนี้ที่เป็นสิ่งสวยงามสำหรับผม

ความรัก

ผมรักมันที่สุด และพยายามรักษามันให้ดีที่สุด

เพราะมีสิ่งนี้ ผมค่อยๆมองเห็นเสน่ห์ของโลกที่โหดร้าย

ผมรู้จักความมหัศจรรย์ของความเปลี่ยนแปลง

ได้เห็นความป่าเถื่อนที่นุ่มนวลและกลมกลืนอย่างแปลกประหลาด

โลกยังคงน่ารังเกียจเช่นเคย

แต่ผมรักมัน

*****

ข้ารักเจ้าที่สุด เจ้าสิ่งที่น่ารังเกียจของข้า

อยู่ต่อไป รักโลกที่น่ารังเกียจใบนี้แทนข้า


อย่าถาม= ="

อย่าถามอะไรนะ เราไม่รู้

นาร์ลรำพัน เหอะๆๆๆ เขียนได้...สุดๆ(ชอบเขียนแบบนี้มากกว่าเป็นฟิกจริงๆแฮะ มันสั้นดี)

ชีวิตตั้งแต่เด็กๆ จนโต(จน ตาย ???)

ถามว่ามันรันทดอะไรปานนั้น

ก็ผมชอบอ่ะ เรื่องเศร้าเคล้าน้ำตา การทรมาณตัวละครคืองานอดิเรกของเรา หึๆๆๆ

ครั้งต่อไปคงจะเป็นจดหมายจาก"ลูน่า"ถึงนาร์ลล่ะมั้ง

ขอบคุณครับ

(คลั่งน่ะ พี่เล้งวาดนาร์ลเท่มากเหมือนไม่ใช่นาร์ลเลย หลงๆๆ อ๊ายยย)

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

บีบคั้นความรู้สึกดี พี่ชิน
55555555 ทรมานตัวละคร หุ หุ
ไปแอบดูมาอีกแล้วละซิ

พวกนี้เขียนๆแล้วสะสมไว้
น่าจะทำเป็นหนังสือประกอบภาพขายนะ สนับสนุน

#2 By lylac on 2005-10-16 09:24

อ่า~~ นานๆทีได้ฟังประโยคจากนาร์ล รู้สึกได้อารมณ์ชะมัดเลย

#3 By dashmon on 2005-10-16 09:49

โอ้..นาร์ลโหมดเพ้อ Oo /me ซบ

#4 By Y ϋ ₦ : ❤ Katha₦ on 2005-10-16 10:51

ชอบอ่านแบบนี้จริง โดนดีแท้ - -+

#5 By delphyos on 2005-10-16 16:49

อ่ะหือ อ่านแล้วบีบอารมณ์ยิ่งนัก
น่าสงสารลูกๆไชนี่ที่โดนเอามาทรมาณ 5555

#6 By Ryuo WiZ@rD on 2005-10-16 18:47

ได้อารมณ์ดีแฮะ
ได้อ่านแบบนี้บ้างก็ดีค่ะ

#7 By ว.26 on 2005-10-16 20:00

ลูน่าช่างเป็นคนที่อบอุ่นจริงๆเลยนะ...T-T

#8 By Z@ndO on 2005-10-16 22:32

อ๋า ไดอารี่ของหนูนาร์ล อ่านแล้วเหมือนอ่านพวกพ็อกเก็ตบุ๊คเลยค่ะ><
รออ่านจดหมายของลูน่า^^

#9 By ฟาง on 2005-10-16 23:03

อา... บีบหัวใจเหลือเกิน

#10 By ม่อน on 2005-10-16 23:19

พรรณนาสุดๆ

#11 By Dark on 2005-10-17 20:15

อา...นี้แหล่ะความทุกข์ทรมาน ฉันละชอบ~~

#12 By Cotton (58.9.190.119) on 2005-10-17 21:08

อา....... ขื่นขมดีแท้.... บีบหัวใจเหลือเกินท่าน...

#13 By คนจ๋วยบ้าร็อคแมน (58.9.5.119) on 2005-10-18 00:50

ชอบจังเลยค่ะ เวลาอ่านแล้วรุสึกดีซะงั้นอ่ะ [บ้ารึป่าวนิเรา ]

#14 By thingth on 2005-10-18 10:03

แต่งได้สะใจจังเลยชอบงะ

#15 By ... on 2005-10-18 11:53

ยินดีที่ได้รู้จักคคะ

น้องใหม่เขียนบล๊อก
หายไปไหนหนอ
รอติดตามชมอยู่จ้ะ

#17 By ว.26 on 2005-10-20 02:34