BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

เวลาที่ผ่านไปก็เพียงแค่ชั่วเสี้ยววินาที
แต่ไม่สามารถดึงกลับมาได้อีกแล้ว
ร่างกายก็ยังอุ่นๆ
เลือดก็ยังไม่หยุดไหล
แต่ลมหายใจที่ปะทะใบหน้าก็เลือนหายไปแล้ว
เปลือกตาปิดสนิท ริมฝีปากไม่บึ้งไม่ยิ้ม
มืออ่อนปวกเปียก อวัยวะทุกส่วนไม่ไหวติง
ตายแล้ว
ฉันบอกตัวเอง มันไม่จริง
จบแล้ว
ฉันบอกตัวเอง นี่แค่ฝัน
ไม่มีอีกแล้ว
ฉันบอกตัวเอง เป็นไปไม่ได้
เมื่อกี๊ก็ยังยิ้มอยู่เลย
เมื่อกี๊ยังมีท่าทางทรมาณ ยังพยายามสู้อยู่เลย
เมื่อกี๊ยังวิ่งตามหลังมาอยู่เลย
ยังหอบฮัก ร้องขอให้พัก
ยังฝืนยิ้มและพยายามปลอบกันอยู่เลย

ฉันไม่เชื่อ

ของเหลวเปรอะเปื้อนไปทั้งร่าง ฉันเห็น..
สีแดงฉานเหมือนภาพลวงตา
เหมือนปิศาจ เหมือนดอกไม้ เหมือนริมฝีปากของเธอ
สีแดงฉานแผ่ขยายกว้างออกมา
เหมือนหลุมลึกไร้ก้น เหมือนปากไร้รูปร่าง
เหมือนจะกลืนกิน เหมือนจะเติบโต

ทุกสิ่งหยุดนิ่ง ความจริงย้อนกลับมา

ตายแล้ว

ถ้านี่เป็นฝัน ก็คงต้องหลับไหลไปตลอดกาล
ติดอยู่ในฝันร้ายชั่วนิจนิรันดร์
หากเป็นความจริง คงไม่อาจหลับลงได้อีก
ไม่อาจเห็นฝันอันงดงามได้ตลอดกาล

อดีต
คือภาพที่สวยงาม สวยงามทว่าเต็มไปด้วยความผิดพลาด
อยากจะสัมผัสมัน อยากจะแต่งแต้มอีกสักเล็กน้อย
แต่ทำไม่ได้ ไม่ว่าเอื้อมสักแค่ไหน กระโดดสูงเท่าไหร่ก็ไม่อาจเอื้อมถึง
ความผิดพลาดโชว์หราอยู่เต็มตา แต่ได้แต่มอง

อดีต คืออะไรซักอย่างที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากมอง
ใบไม้เปลี่ยนสีราวลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงแดงฉานแล้วพลันหล่นร่วงหายวับไปดั่งขี้เถ้า
เลือดสีแดงสดไหลนองแล้วแห้งกรังติดเป็นคราบ ถูกสายฝนสายน้ำชะล้างหายไปสิ้น

แต่ทุกสิ่งยังติดแน่นในใจ

อดีตเป็นสิ่งเดียว ที่ไม่ลบเลือน ไม่เคยจางหาย
สวยงาม
น่ารังเกียจ
ผิดพลาด
สุขสันต์
ทุกข์โศก
ทุกสิ่งถูกบันทึกลง

อนาคตมาถึงและผ่านเลยไปก่อนที่จะทันได้รู้ตัว
อดีตติดตรึงแน่นไม่เลือนลาง
จะมองดูมันแล้วทำอย่างไรกับภาพที่เห็นก็เป็นเรื่องของคุณ

ไม่เกี่ยวกับบล๊อคที่แล้วนะ

(ตัวหนังสือสีม่วงกับเขียวถอดมาจากเหตุการณ์น่าเศร้าในฟิกเช่นกัน)