BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

เสียงเหล็กกระทบกัน ประตูรั้วกำลังเปิด คุณน้อยกลับมาแล้ว
เสียงฝีเท้าของคุณน้อยไม่ถูกจังหวะ เหมือนเดินอย่างระแวดระวังผิดปกติ ในมืออุ้มก้อนสีดำเล็กๆมาด้วยอย่างทนุถนอม
คุณน้อยก้าวช้าๆสั้นๆ ดูเหมือนกลัวว่าก้อนดำๆในอ้อมแขนจะกระทบกระเทือน ก้อนดำๆนั้นคล้ายจะขบัยได้ ทั้งยังดูนุ่มนิ่มมากอีกด้วย
คุณน้อยไม่ตรงเข้าเรือน แต่เดินไปที่นอกชาน

"สีขาว สีขาว" คุณน้อยร้องเรียกขณะตรงเข้ามาหาสีขาวพร้อมวางก้อนขนสีดำในมือลงอย่างระวัง

"สีขาว ดูสิ นี่สีดำ ยังเล็กอยู่เลย น่าสงสาร สีขาวช่วยดูด้วยนะ เดี๋ยวเราไปเอานมมาให้" ว่าแล้วคุณน้อยก็วิ่งทั่กๆขึ้นบ้านไป เรียกคุณหญิงเสียลั่นบ้านเพื่อขอนมมาให้เจ้า'สีดำ'
สีขาวมองเจ้าสีดำอยู่ครู่ใหญ่ มันตัวนิดเดียว เดินเตาะแตะท่าทางอ่อนแอ ผอมแห้งแรงน้อย ขนสีดำของมันสกปรกเปรอะเปื้อนไปด้วยอะไรต่อมิอะไรสุดที่สีขาวจะดูออกได้หมด
มันเข้ามาใกล้สีขาว เอาจมูกมอมๆสีขมพูเข้ามาดุน มองสีขาวตาใสแป๋ว

"ไปห่างๆ เจ้าดำ รอให้คุณน้อยเอาเอ็งไปอาบน้ำซะก่อนเถอะ" สีขาวเอ็ดเอา แต่มันก็ไม่เลิก ยังมาดุนมาดมสีขาวไม่ยอมเลิก

"เอ๊ะ ก็บอกให้ไปห่างๆไงเล่า" สีขาวตบมันเข้าให้ทีหนึ่ง เจ้าสีดำจึงยอมกระเถิบห่างออกไป

"อย่าว่ากันเลยน่ะ พูดแล้วเอ็งไม่ฟังเอง ขืนข้าตัวเลอะ เดี๋ยวคุณน้อยก็จับข้าไปอาบน้ำอีก อาบแต่ละทีสุดจะทน อาทิตย์หนึ่งสองสามหนก็ปางตายแล้ว" สีขาวบ่นให้เจ้าสีดำฟังพลางเลียมือเช็ดหน้าเช็ดตา แล้วเลียตรงที่โดนเจ้าสีดำมันเลียเอา
เจ้าสีดำครางหงิง ถอยไปนั่งเลียตัวอยู่ห่างๆ ทำหน้าตาน่าสงสารเต็มที่
เจ้าสีดำเป็นลูกแมวตัวที่เท่าไหร่ของคุณน้อย สีขาวก็จำไม่ได้
คุณน้อยชอบเก็บลูกสัตว์เล็กๆมาเรื่อย ลูกหมาลูกแมวถูกทิ้งไว้ก็เก็บมาไม่เว้นแต่ละวัน คุณท่านก็ต้องคอยเอาไปปล่อยโดยไม่ให้คุณน้อยรู้ตัวไม่เว้นแต่ละวันเช่นกัน
คุณน้อยก็ถามสีขาวไม่เว้นแต่ละวันอีกเช่นกัน ว่าพวกตัวน้อยที่พามาหายไปไหนเสียหมด
ซึ่งทุกครั้งสีขาวก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างแมวแก่ๆ และไม่ได้ตอบอะไร หนึ่งก็เพราะ ถึงตอบเป็นภาษาแมวคุณน้อยก็ฟังไม่รู้เรื่อง และหากคุณน้อยฟังรู้เรื่อง สีขาวก็คงต้องโดนดีเป็นแน่ เพราะพวกลูกนกลูกหนูส่วนมากหายไปไหนไม่ใกล้ไม่ไกล
ในท้องสีขาวนี่เอง
ไม่นานคุณน้อยก็กลับมาพร้อมชามใส่นม เอาชามนมวางให้เจ้าสีดำตัวน้อย แล้วก็นั่งมองมันกินด้วยความเอ็นดูอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปหลายวัน เจ้าสีดำตัวน้อยก็แข็งแรงขึ้น คุณท่านจึงเห็นว่าได้เวลาอันสมควรที่จะนำไปปล่อยเสียที สีขาวได้ยินทั้งคุณท่านและคุณหญิงเปรยบ่อยๆว่าแมวดำเป็นตัวอัปมงคล จึงอยากจะนำออกไปเสียให้พ้นบ้าน
คุณท่านพยายามจับสีดำอยู่หลายครั้งหลายคราว แต่สีดำไม่เหมือนสัตว์อื่นใดที่คุณน้อยเคยเก็บมา ปรอทไวอย่างไร สีดำก็ไวอย่างนั้น คุณท่านไล่ไม่ได้จับไม่ทัน ทั้งสีดำยังซ่อนตัว แทบจะไม่ยอมให้ใครอื่นเห็นตัว จะยอมออกมาก็แต่กับคุณน้อยเพียงผู้เดียว
จากวันคืนเปลี่ยนเป็นสัปดาห์ และกลายเป็นแรมเดือน
เจ้าสีดำเติบโตขึ้นมากมาย และเข้าสู่วัยกำลังซนได้ที่ แข้งขาแข็งแรงขึ้น ทั้งยังว่องไวปราดเปรียว ปีนป่ายไปได้ทุกที่ ซอกซอนเข้าไปได้ทุกซอกมุมทั้งในบ้านนอกบ้าน

แต่ด้วยความซนนี้เองที่ทำให้สีดำจำต้องจากบ้านไปอย่างถาวร

วันหนึ่ง เจ้าสีดำปีนป่านต้นไม้ในละแวกบ้านด้วยความคึกคะนอง แต่ทำท่าไหนก็ไม่ทราบได้ ไปถูกเชือกกล้วยที่ผูกต้นไม้พันแข้งขาแกะไม่ออก ด้วยความตกใจจึงร้องเสียเสียงหลง ตั้งใจจะเรียกหาคุณน้อย แต่คนที่ไปพบกลับเป็นคุณท่าน การจับกุมจึงเป็นไปอย่างง่ายดาย
คุณน้อยร้องไห้จ้าเมื่อทราบเรื่อง ทีแรกกลับมาจากโรงเรียน และซื้อขนมมาฝากแมวทั้งสอง แต่เรียกอย่างไรเจ้าสีดำก็ไม่ออกมาหาอย่างเคย ทั้งที่ไม่ได้มีคนอื่นอยู่ด้วยนอกจากสีขาวซึ่งเป็นแมว พอดีคุณหญิงออกมาจากเรือนจึงเล่าความให้คุณน้อยได้ฟัง
สีขาวกำลังดมๆขนมหน้าตาแปลกในห่อพลาสติกที่คุณน้อยถือมา อยู่ๆคุณน้อยก็คว้าตัวสีขาวอย่างแรงจนสีขาวตกใจร้องออกมาดังลั่น แต่คุณน้อยก็ไม่ใส่ใจ กลับกอดสีขาวไว้แน่นและวิ่งออกไปจากบ้าน
คุณน้อยเที่ยวตามหาสีดำไปจนทั่ว ในตรอกซอกซอย หรือแม้แต่ถังขยะก็เปิดดูจนตลอดทั้งซอย แม้แต่ซอยถัดๆไปก็ยังไปหาดู วิ่งล้มลุกคลุกคลานจนศอกเข่าถลอกปอกเปิก แต่ก็ไม่พบ
ในที่สุดคุณน้อยก็หยุดที่ซอกเล็กๆแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ระหว่างบ้านกับโรงเรียน คุณน้อยที่หอบตัวโยนวางสีขาวลงด้วยมือสั่นเทา แล้วจึงทรุดนั่งลงพิงกำแพง พร้อมกับเริ่มร้องไห้
สีขาวขยับขึ้นไปเลียหน้าเลียตาคุณน้อยเพื่อเช็ดน้ำตา แม้จะไม่แน่ใจว่าคุณน้อยร้องไห้เรื่องอะไร แต่สีขาวก็เข้าใจว่ามนุษย์ร้องไห้เมื่อเสียใจหรือเศร้าใจ สีขาวเดาเอาว่าคงเป็นเรื่องที่สีดำถูกนำไปปล่อยนั่นเอง
เย็นนั้นคุณน้อยไม่ยอมกลับบ้าน เมื่อคุณท่านมารับก็ดึงดันไม่ยอมกลับจนถึงกับมีปากเสียงลงไม้ลงมือกัน คุณน้อยถูกตี และจำใจกลับบ้านอย่างเสียไม่ได้ด้วยน้ำตานองหน้า
ที่บ้าน คุณน้อยเอาแต่โกรธ แม้แต่ข้าวก็ไม่ยอมกิน จนในที่สุดคุณหญิงก็ใจอ่อน

"เข้าใจหน่อยสิลูก เจ้าตัวดำนั่นพ่อเขาเอาไปปล่อยก็ดีแล้ว"

"ไม่เข้าใจค่ะ ก็ทีสีขาวยังเลี้ยงได้เลย" คุณน้อยพูดทั้งน้ำตา

"สีขาวไม่เหมือนกันนะลูก สีขาวเราซื้อมา สะอาด เจ้าสีดำนี่ลูกไปเก็บมาจากข้างถนน สกปรกออก อาจจะมีเชื้อโรคก็ได้ อีกอย่าง แมวดำน่ะ เขาถือกันว่าจะนำโชคร้ายมาให้นะลูก" คุณหญิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าคุณน้อยไม่คิดฟัง

"ไม่จริง! ทำไมแมวดำจะนำโชคร้ายมาให้ แมวดำก็เป็นแมวดำ ไม่เห็นเกี่ยวกับโชคอะไรซักหน่อย!"

"แต่โบราณเขาถือนะลูก เอาเถอะไว้พรุ่งนี้แม่จะพาไปวัดที่พ่อเอาเจ้าสีดำไปปล่อย เอาไหม ? แต่ห้ามเอากลับมานะ"
คุณน้อยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตัวสั่นน้อยๆขณะพยายามกลั้นสะอื้น ในที่สุดก็สูดหายใจเข้าแล้วจึงตอบ

"ค่ะ...ไม่เอากลับมาก็ได้"

รุ่งขึ้น คุณน้อยก็อุ้มเอาสีขาวขึ้นรถ คุณท่านจะขับรถพาไปที่วัด ให้คุณน้อยได้เจอกับสีดำอีกครั้ง แต่ถูกสั่งไว้ว่าห้ามพากลับมาด้วย
รถเคลื่อนตัวออกไป ภาพบ้านเรือนในซอยคล้อยหายไปด้านหลัง เมื่อออกจากซอยก็ผ่านตึกสูงใหญ่ ผ่านสะพาน ร้านรวง มากมายจนจำไม่ได้ บางครั้งก็มีรถใหญ่ๆผ่านไป สีขาวนั่งอยู่ในรถนานเท่าไรจำไม่ได้ แต่ตลอดเวลานั้นคุณน้อยนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ขณะที่มือลูบขนของสีขาวจากหัวจรดหางอย่างต่อเนื่อง
เมื่อถึงวัด คุณน้อยก็อุ้มสีขาววิ่งโร่เข้าไป หยุดก้มหัวให้พระบางรูปที่เดินสวนมา และพยายามทำมือที่อุ้มสีขาวอยู่ให้ดูเป็นการไหว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อพ้นไปแล้วก็ออกวิ่งอีก มองซ้ายขวาหาสีดำอย่างเอาเป็นเอาตาย
คุณน้อยวิ่งจนเหนื่อยก็เริ่มชะลอลงเดิน และถามพระบ้าง เด็กวัดบ้าง จนกระทั่งเดินลึกเข้ามาในวัด มีทั้งแมวทั้งหมาเดินกันขวักไขว่ คุณน้อยเดินช้าๆอย่างระแวง หมาเล็กๆคุณน้อยชอบก็จริง แต่กับหมาใหญ่ๆ คุณน้อยจะกลัวเสียมากกว่า
ในที่สุดคุณน้อยก็เห็นก้อนสีดำๆขดอยู่ใต้ถุนเรือนเล็กๆหลังหนึ่งจึงค่อยเดินเข้าไปใกล้ ดวงตาสีทองคู่หนึ่งเปิดขึ้นแล้วจ้องเขม็งมาทางคุณน้อย จ้องอยู่พักหนึ่ง สีดำก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาคุณน้อย คุณน้อยก็ลงนั่งยองๆ พลางวางสีขาวลงข้างตัว

"สีดำ...สีดำ เราพาสีดำกลับไปไม่ได้แล้วนะ" คุณน้อยเริ่มพูด ยกมือลูบหัวเกาคางสีดำเล่นอย่างเคย

"แม่บอกว่าแมวดำจะนำโชคร้ายมาให้ ไม่จริงเลยซักนิดนะ พวกคนโบราณชอบถืออะไรก็ไม่รู้ สีดำยังไงก็ยังเป็นสีดำอยู่นะ" น้ำเสียงของคุณน้อยเริ่มสั่นเครือ และที่ขอบตาก็ดูเหมือนจะชื้นขึ้นมา

"เราก็ไม่รู้ว่าทำไมสีดำถึงต้องถูกมองว่าไม่ดีทุกที เวลาไปงานศพก็ต้องใส่ชุดสีดำ พอใส่เสือสีดำหรือเอาผ้าสีดำออกมาใช้ในวันธรรมดาก็จะถูกดุ หาว่าไม่เป็นมงคล ทั้งๆที่รองเท้านักเรียนของเราก็เป็นสีดำ กางเกงนักเรียนของผู้ชายก็เป็นสีดำ สูทของพ่อก็ยังเป็นสีดำเลย" คุณน้อยเริ่มร้องไห้ แต่พยายามกลั้นสะอื้น และก้มหน้าพูดต่อไป ขณะที่สีดำเองก็เข้ามาคลอเคลียใกล้ๆให้คุณน้อยลูบหัวหูเหมือนสมัยอยู่บ้าน แต่สีดำยืนนิ่งคล้ายจะตั้งใจฟังคุณน้อยพูด

"เรารักสีดำมากนะ ถึงสีดำจะเป็นแมวดำ แต่สีดำก็เป็นสีดำ ไม่ใช่สิ่งอัปมงคลหรือลางไม่ดีเลยนะ" คุณน้อยหยุดสูดหายใจลึกๆ ครู่หนึ่ง "ลาก่อนนะสีดำ เราจะคิดถึงสีดำ" ว่าแล้วคุณน้อยก็อุ้มสีขาวขึ้นแล้วหันหลังเดินจากสีดำไป โดยมีสีดำเดินตามหลังไปครู่หนึ่ง

-->ก่อนจะออกจากบริเวณลานกว้างหน้าเรือนที่พบสีดำ สีดำก็วิ่งแซงหน้าคุณน้อยขึ้นไป และเดินตัดหน้าคุณน้อย หายเข้าไปหลังพุ่มไม้ในละแวกใกล้ๆ คุณน้อยมองอย่างสงสัยแล้วก็แข็งใจเดินต่อไป
คุณน้อยเดินกลับออกไปจนถึงด้านหน้า ก้มเช็ดน้ำตากับขนของสีขาวเสียทีหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหาคุณท่านที่รออยู่
คุณน้อยก้าวขึ้นรถ มือทั้งสองยังกอดสีขาวแน่นขณะที่คุณท่านติดเครื่องรถ เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มขึ้นแล้วเบาลงเป็นเสียงที่ฟังดูเป็นจังหวะ จากนั้นรถจึงค่อยเคลื่อนออกไป
เมื่อประตูวัดผ่านหายไปด้านหลัง เลยออกมาไม่ไกลก็เป็นถนนใหญ่ ซึ่งมีรถมาก แต่ก็ไม่ติดขัด ความเร็วของรถจึงสูงขึ้น ทว่าอยู่ๆคุณท่านก็หักพวงมาลัยอย่างรุนแรง รถเลี้ยวและเอียงโยกอย่างรุนแรงจนน่ากลัว ตัวถังด้านหนึ่งยกขึ้นสูงและพลิกลงมา แล้วทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ

---------

สีดำก็คือสีดำ
ไม่ใช่ความมืดหรือกลางคืน ไม่ใช่ความชั่วร้าย
สีดำก็คือสีดำ
เหมือนกับสีขาวที่เป็นสีขาว
ไม่ใช่แสงสว่างหรือว่าความดีความบริสุทธิ์อะไรเลย