BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

รู้ไหมว่า..ฉันชอบแสงดาวมากที่สุด
แต่ว่าในเวลาอย่างนี้ ท้องฟ้ามืดมัวจริงๆ แสงดาวสวยๆหาดูยากเหลือเกิน
แสงดาวนั้นริบหรี่เหลือเกิน จนไม่สามารถมองเห็นได้ท่ามกลางแสงอื่นใด
กลางวันก็ถูกแสงตะวันกลบจนมิด
ตอนกลางคืน ในเมืองใหญ่อย่างนี้..ก็ถูกแสงไฟบดบัง
น่าเสียดาย...
ฉันก็เลยชักจะเบื่อแสงดาวบนท้องฟ้าเสียแล้ว

จิตใจคน...
มันก็เหมือนกับแสงดาว
ในยามทีสุขสงบเหมือนกลางวันอันอบอุ่นก็ไม่อาจมองเห็นได้แม้สักดวง
แต่เมื่อถึงยามตกทุกข์ เมื่อยามมีภัย
ยามใดที่ความมืดเข้าครอบงำ
เมื่อนั้นแลจึงเห็นแสงแห่งจิตใจ
ใครบ้างเลยจะดับสลาย หายไปกับความมืด
ใครบ้างเลย จะเปล่งประกายสุกใสดั่งดวงดาว
ฉันอยากเห็นจริงๆ

จึงได้ผลักไสผู้คนลงสู่หุบเหวอันมืดมิด
จึงมองดูโดยไม่ช่วยเหลือ
อยากเห็น อยากเห็นแสงดาวที่สวยงาม
แสงแห่งจิตใจ งามเสียยิ่งกว่าแสงดาว
แต่คนมากมาย เพียงจมหายไปกับความมืด ไม่อาจเปล่งแสงอันงดงามออกมา

แล้วตัวเธอเองเล่า ที่รักเอ๋ย
รู้สึกว่าตนเองหลงทางอยู่ในความมืดหรือเปล่า
รู้สึกหรือเปล่าว่าตัวเองมองไม่เห็นทางเดิน
ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วล่ะก็ อย่ามัวเสียเวลามองหาแสงส่องทางอยู่เลย
จงเปล่งประกายให้สุกสกาว
เป็นแสงส่องทางให้กับตนเองเถิด

ฉันจะมองดูเธอ จากในราตรีนี้ต่อไป
ที่รักเอ๋ย

---------

ทางของฉัน....ฉันจะเป็นแสง ส่องเส้นทางนั้น

แสงของตัวเอง ส่องทางของตัวเอง

และก้าวไปยังเป้าหมายด้วยตัวเอง