BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

Pick yourself up.

Run away from it.( might make it worse after ward, but at least you do something.)

Fight it.(hard, but it might be the best way.)

Tell someone.(Others are humans as well, might not be the same being as you, but remember, they have an ability to listen.)

Cry.

Scream.

Just choose some way, good or bad doesn't matter.(as long as you don't kill yourself, it's not funny that way.)

We just need to get rid of these feelings.

Whining doesn't help.

Acting like you are the poorest person in the world doesn't help.

Acting like you're not going to pull through doesn't help.

Acting like no one can help you doesn't help (even though it might be true.)

This is not the end of the world.

หายรมณ์เสียและ ได้น้องเอฟรามาเยียวยา แค่เห็นหน้าก็มีความสุข

ที่DAมีคนรีเควสL

ก็เลยวาดให้

700*700 ห้าๆ

ค่อนข้างเต็มกระดาษซะด้วย ลำเอียงต่อสองคนที่แล้วมาก

แถมเวิร์คกว่าอีก

เริ่มชอบวาดบนระดาษสีแบบนี้แล้ว(โอซีนะ)

วาดไม่นานเลย สนุกดี

รูปแบบเดิมๆน่าเบื่อไปหน่อย ไม่ได้วาดอะไรโลดโผนๆเท่าไหร่

แต่มันเรื่อยๆ สนุกคลายเครียดดีเหมือนกัน ยิ่งยุ่งๆงานสุมหัว

ว่าแต่เหลือเชื่อฟ่ะ

ตอนเริ่มนี่ไม่มีเค้าแอลเล้ย

เพิ่มเติมเกี่ยวกับบล๊อคข้างบน

พักนี้เราเหนื่อยน่ะ

แล้วคิดดู เปิดเอ็กซ์ทีนแล้วเจอแต่บล๊อคดีเพรสๆ

ไม่เข้าใจว่าชีวิตคนเรามันมีปัญหาอะไรมากมาย

ถ้าจะบอกว่า"เธอไม่เข้าใจเรา ถึงได้พูดงี้"

ก็แล้วจะไปเข้าใจได้ไงถ้าไม่พูดออกมา

แต่ก็คงไม่ต้องการให้เข้าใจอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ?

คงมากไปที่จะพูด

ถ้าจะบอกว่า ถ้าอยากให้คนรู้ว่าเรามีปัญหา ก็เขียนออกมาตรงๆให้หมดเปลือกซะดีกว่ามั้ย

หรือถ้าอยากเก็บไว้ก็อย่าแพลมออกมา

หรือถ้าอยากบ่นก็จั่วลงไปว่า บ่นนะ ไม่ต้องอ่าน ไม่เข้าใจก็ได้

ไม่รู้สินะ

ที่แน่ๆคือเราเบื่อไอ้ฟอร์แมทที่เขียนซะเหมือนนิยายเศร้าซะไม่มีแล้วล่ะ

บางทีมันเหมือน"เด็กอยากมีปัญหา"มากกว่า"เด็กมีปัญหา"

(แต่ถ้าอยากเขียนเฉยๆก็ตามสบายเถอะ ใช่ว่าเราจะไม่ทำ

แต่อย่าลืมว่าคนรอบข้างเค้าเป็นห่วง)

ขอบคุณ