BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

ย้อนกลับไปวันที่สิบเอ็ด

อายุสิบแปดแล้ว

สุขสันต์วันเกิดนะ

ขอบคุณสำหรับของขวัญทุกชิ้น

รวมทั้งของน้องด้วยนะ

ร้ายมาก ส่งเมล์มาแล้วแอบมาเปิดไว้ตอนไปอาบน้ำ

ย้อนกลับไปวันที่สิบเอ็ด

ร้องไห้ไปหลายยก

ร้องกับอะไรๆที่มันไม่ได้ดั่งใจ

ร้องกับความไม่เข้าใจ ความหัวดื้อ ความไม่เปิดใจยอมรับของตัวเอง

กับของขวัญ ที่คนให้ก็คงไม่รู้ตัวว่าได้ให้

กับ ความทรงจำเก่าๆ

กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้หายไปตลอดกาล

แต่ยังจะอยู่ที่ตรงนี้ตลอดไป

"ถ้าเธอกลับฟื้นขึ้นมาได้ก็คงดี แต่ถ้าอย่างนั้นจะยังมีฉันต่อไปหรือเปล่า?"

ทุกอย่างเกิดขึ้นในวันที่สิบเอ็ด

คำติเตียนเล็กๆน้อยที่กลายเป็นสิ่งร้ายแรงสำหรับฉัน

เพราะความไม่เข้าใจ และไม่ยอมเปิดใจของฉันเอง

เพราะไม่เข้าใจแล้วก็ตั้งคำถามมากมายที่ทำได้แต่สร้างความสับสนเท่านั้นเอง

และคงจะไม่พอใจกับคำตอบใดๆ

"เมื่อฉันวาดรูปไม่ได้อีกต่อไป"

เมื่อไม่รู้ว่าจะวาดอะไร

เมื่อวาดไปก็ซ้ำเดิม สิ่งใหม่ๆก็คิดไม่ออก

กลับไปเริ่มต้นใหม่กันเถอะ

ลองวาดเหมือนกับที่เคยวาด

วาดโดยไม่มีหลักการหรือความคิดใดๆ

วาดด้วยทั้งหมดที่ตัวเราเป็น

วาดโดยไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากอยากจะวาด

(อยากสแกนมาให้ดูนะ แต้ช่างมันเต๊อะ)

วาดออกมา โดยไม่แม้แต่จะตั้งใจให้ใครดู

วาดไม่ใช่เพื่อให้สวยหรือแสดงฝีมือ

ไม่ได้วาดให้ใครดู

แค่วาดเพราะอยาดวาดตามที่มือจะวาด

เป็นเด็กอุ้มลูกโลกแหละ

เปอร์มั่วโคตร อนาโตมี่เพี้ยนๆ นั่งไม่ค่อยจะเหมือนนั่ง

แต่ก็ ดูดีสำหรับเรานะ

ดูดีที่มันบริสุทธิ์ดี

เริ่มจะเข้าใจไอ้งานอาร์ทที่ดูไปก็ไม่ค่อยสวยแถวนี้แล้ว

แต่ขืนทำงี้ก็ยิ่งหาคำอธิบายไม่ได้สิ =3=~

ในเมื่อมันมีแค่"มือมันไปเอง"

"เมื่อฉันมองไม่เห็นอีกต่อไป"

ต้องอ่านคำบรรยายถึงเริ่มเห็นภาพ

แต่ไม่เชื่อในตัวหนังสือพวกนั้น

เหมือนจ้างมาเขียน โอเว่อร์ ไม่ชอบใจ

เอาให้ไทน่าดู

ศัพท์สูงจนไทน่าอ่านไม่รู้เรื่อง

แต่ไทน่าเห็นภาพ

เราก็เลยรู้สึกตัว

เห็นไหมบอกแล้ว

รู้มากไปไม่ช่วยอะไร เมื่อมองแล้วเห็นแต่สี

รู้ว่าทำยังไง แต่ไม่เห็นว่าเป็นอะไร

ถึงไม่เข้าใจ

รู้แล้วล่ะ

ขอบคุณไทน่า

เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีมากๆ

"เมื่อฉันไม่ยอมรับอะไรอีกต่อไป"

มันไม่ใช่ปัญหาของความเข้าใจ

แต่เป็นปัญหาของการยอมรับต่างหาก

เธอเข้าใจ

และมีความสามารถทั้งหมดในโลกที่จะเข้าใจอะไรๆก็ได้

เพียงแต่เธอไม่เปิดใจยอมรับและพยายามทำความเข้าใจเท่านั้น

"เมื่อฉันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย"

เมื่อมองดู ก็พบความแตกต่างมากมายจนนับแทบไม่ถ้วน

เมื่อคิดดู ก็เจอแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้า

เหมือนกับจะปรับตัวได้ แต่ไม่ใช่

ที่ไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง

เพราะไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

เพียงแต่ใช้ชีวิตอย่างเดิมที่เป็น ในสภาพที่ต่างออกไป

จึงใช้ชีวิตไม่ได้

จึงไม่พอใจ จึงดิ่งลงเหว

เพราะไม่เข้าใจชีวิตใหม่

"เมื่อฉันไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นที่เป็นอีกต่อไป"

บางที อาจจะเข้าใจผิด

บางที อาจจะไม่ได้ชอบวาดรูป

บางที อาจจะแค่ทำเพราะมีความสามารถ

บางที อาจจะทำ เพราะทำแล้วมีคนชม

หลอกลวง

พรสวรรค์ หลอกลวง

ความสามารถ หลอกลวง

เดินทางผิด เดินทางผิด เดินทางผิด

ไม่ได้ชอบสักหน่อย

คิดผิดแล้ว

ถูกความสามารถหลอกเอาแล้ว

ถูกชีวิตนี้หลอกเอาแล้ว

ถูกความจริงหลอกเอาแล้ว

คืนนั้นร้องขอต่ออะไรก็ได้

นางฟ้า เทวดา ปิศาจ

ขอให้สิบปีที่ผ่านมาเป็นความฝัน

ขอให้ลืมตาตื่นบนที่นอนในห้องย่า

โดยมีพี่มาปลุก ให้เห็นหลอดนีออนบนเพดาน

ให้มีเตียงย่าอยู่ข้างตัว

อยากกลับไป เอาซักป.สอง

อยากเริ่มต้นใหม่

อยากคิดใหม่

แต่ชีวิต ไม่มี ctrl+Z ให้กด

"เพราะฉันบันทึกความทรงจำลงที่นี่"

ในเสียงเพลง ที่ใครๆให้มา เมื่อเปิดฟังก็จะคิดถึงคนที่ให้มา

ในภาพวาด เมื่อไล่นิ้วไปตามเส้นเก่าๆก็จะนึกถถึงสิ่งที่ทำให้เกิดภาพเหล่านั้น

คิดเรื่องต่างๆเวลามองฟ้ามองจันทร์มองดาว

เมื่อมองอีกครั้งก็นึกถึงความคิดและความรู้สึกเหล่านั้น

คิดถึงสิ่งที่เคยทำ เลยลองเอาสิ่งที่เคยทำมาทำ

ตอนป.หนึ่งในวิชาศิลปะ

สีไม้ที่ระบายลงไปเข้มจนกระดาษเรียบมัน และไม่มีช่องขาวแม้แต่นิดเดียว

นึกถึงความทรงจำที่ดีๆ ที่ตอนเป็นเด็ก

ว่าตอนนั้นมีเรื่องดีๆมากมาย

แต่ไม่ได้มีแต่เรื่องดีๆ มีแต่ความสุข

จำได้ว่าเคยร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร เบียดตัวกับมุมห้อง

เพราะต้องพูดต่อหน้าครู

ต้องนำเสนอเรื่องอะไรซักอย่าง

ในที่สุด ก็ไปพูดทั้งเสียงสะอื้น แบบตัวต่อตัว

พูดเรื่องนกฮัมมิ่งเบิร์ด

พูดไปทั้งๆที่ยังไม่หยุดร้องไห้สนิทดี

บอกว่านกฮัมมิ่งเบิร์ดเป็นนกที่ตัวเล็กที่สุดในโลก

คือตัวเท่าหัวแม่มือ ไข่เล็กแค่ปลายนิ้วก้อย

เป็นนกที่กระพือปีกเร็วมาก เป็นนกชนิดเดียวที่บินถอยหลังได้

มีปากแหลมยาว เพราะใช้ดูดกินน้ำหวานจากดอกไม้กินเป็นอาหาร

ตอนนั้น เป็นความรู้ที่ใหม่มากๆ

เป็นเรื่องน่าตื่นตาตื่นใจที่สุด

เป็นความทรงจำ ที่ทำให้ฉันเป็นฉัน

และความทรงจำนี้ ก็เป็นความรู้ ให้ฉันใช้ต่อไปในวันหน้า

"แด่ของขวัญห้าร้อยหกสิบเจ็ดล้านหกแสนสี่หมื่นแปดพันวินาที"

คร่าวๆ เลยมาราวๆ สี่แสนสามหมื่นสองพันวินาทีแล้ว

บอกแน่ๆไม่ได้ มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นับของวันที่สิบเอ็ดก็แล้วกัน

คิดถึงเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

เธออยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด กระหายอยากความรู้ใหม่ไม่มีใครเกิน

เธอดื้อ หัวรั้น อารมณ์ร้าย ความอดทนต่ำ ใจร้อน

เธอมีน้ำใจที่สุด

เป็นเด็กที่ขยัน ชอบทำงาน ชอบออกกำลังกาย

ไม่มีเธอแล้ว

ฉันเองทำให้เธอต้องหายไป

ไม่ใช่เปลี่ยนไป ไม่กล้าพูดว่าฉันคือเธอ หรือเธอคือฉัน

เราต่างกันเกินไป

เธอดีที่สุด

เวลาที่ผ่านมา

ขอบคุณพ่อแม่

ถึงจะเบื่อ จะรำคาญอยู่บ่อยมากๆ แต่ก็ยังรัก ยังต้องขอบคุณ

ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีวันนี้

ขอบคุณเพื่อนทุกคน ที่ทำให้เวลาที่เรามี ความสุขที่สุด

ขอบคุณเธอ ที่เก็บความทรงจำที่ดีที่สุดให้ฉัน

เมื่อวันที่สิบเอ็ด

รอบครึ่ง

สิบแปดปี

สองร้อยสิบหกเดือน

เก้าร้อยสามสิบหกสัปดาห์

หกพันห้าร้อยเจ็ดสิบวัน

หนึ่งแสนห้าหมื่นเจ็ดพันหกร้อยแปดสิบขั่วโมง

เก้าล้านสี่แสนหกหมื่นแปดร้อยนาที

ห้าร้อยหกสิบเจ็ดล้านหกแสนสี่หมื่นแปดพันวินาที

เวลาทั้งหมดที่ผ่านมา คือของขวัญ

ที่ชีวิต ที่พ่อแม่ ที่ทุกๆคน ทุกๆอย่าง ให้ฉัน

ทุกๆเศษเสี้ยวของวินาที

เหมือนหน้ากระดาษสมุดบันทึกว่างๆ

ที่จะเขียนอะไรลงไปก็ได้

และทั้งหมดนั่นคือของขวัญ

ปัจจุบัน ถึงเรียกว่า present แปลว่าของขวัญ

และยังเพิ่มขึ้นทุกๆเวลาด้วย

ดังนั้นจึงขอขอบคุณอีกครั้ง

สำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา และสิ่งที่จะได้ต่อๆไป

และของขวัญในวันนี้

ขอบคุณมากค่ะ