BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

ฉัน...ใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆมาตลอด

คิดอย่างนั้น ตอนที่แม่พูด

ก็ที่ผ่านมา พยายามหลบ
อะไรที่คิดว่าไม่ดี ก็พยายามเก็บ

สุขอื่นยื่งกว่าความสงบไม่มีไม่ใช่หรือ

ฉันพยายาม ให้มันสงบ
ทุกอย่าง

ไม่ให้เกิดการผิดใจ ไม่ให้ทะเลาะกระทบกระทั่ง
ตามใจคนรอบข้าง เงียบๆอยู่เสมอ

"หนีปัญหา"

หลีกเลี่ยงปัญหาก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือ
คนเก่งคนกล้าไม่จำเป็นต้องวิ่งหาปัญหาไม่ใช่หรือ

พยายามที่สุดแล้ว ให้มันดี

แต่มันไม่ดี
ก็เลยร้องไห้
แล้วก็เลยไม่ชอบใจ

คิดว่า ถ้ามันดีไม่ได้ก็อย่าอยู่มันเลย

"เกลียดโลกนี้แล้ว เพราะถึงจะพยายามยังไงที่ฉันทำมันก็ไม่ดี"

แต่แม่บอกว่า ผิดมันก็ไม่ตาย
แต่ก็แค่บอกไว้

แต่มันก็ยังไม่ชอบใจอยู่ดี

ทั้งที่เก็บมาตลอด เงียบมาตลอด
ทำตัวเป็นเด็กดีมาตลอด

กลายเป็นว่ายังไม่ดีอีกเหรอ

"ไม่มีอะไรที่ดีสักหน่อย แค่อยู่อย่างที่ตัวเองอยากก็พอแล้ว"

....ใคร?
ความคิดนี่มาจากไหน?

ก็แค่คำปลอบตัวเอง
ว่า
"โลกมันก็เป็นของมันอย่างนี้เอง"
"ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้เอง"
ใช่มั้ย?

"ไม่มีใครสุขตลอดเวลาสักหน่อย ไม่มี"

"ไม่ได้ปลอบ ก็แค่ความจริงอย่างนึง"

เหรอ?
...........

ฉัน ใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆ มาตลอดเลยสินะ

ตั้งแต่วันที่รู้จักการเก็บเรื่องที่ไม่ควรบอกเอาไว้กับตัว
ก็เริ่มหลบซ่อน

งี่เง่าจริงๆ...........

เลิกเหอะ
===============

เออ มีอีกอย่าง

ฉันว่า ฉันเป็นคนที่ตรงกันข้ามกับตัวของตัวเอง

เป็นทุกอย่างที่บอกว่าไม่เป็น ไม่อยากเป็น

มัน...งี่เง่าน่ะ
================

พักใหญ่แล้ว...ที่รู้จักปิศาจที่อยู่ข้างใน

ตนแรกชื่อว่าความเกลียด

มีตาเดียว...มีระยางไว้ทำร้าย

ต่อมา....ฉันรู้จักอีกตน

ชื่อว่า ความรัก มีสามตา แต่ออกจะฝ้าฟาง

มีระยาง ไว้รัดรึง

แล้ว ไม่นานมานี้ ฉันได้พบอีกตน

เป็นคนที่มีอยู่มาตลอด แต่ไม่ทันสังเกตเห็น

ตนนี้ไม่มีตา ปากถูกเย็บ และมีหูใหญ่

มือและเท้าถูกมัดติดกับตัว

แต่พลังของมันรุนแรงกว่าปิศาจอื่นๆที่รู้จัก

และสามารถทำลายได้อย่างเหลือเชื่อ

มันชื่อว่า "ความกลัว"

ปิศาจที่ทำให้สิ่งที่กลัวเป็นจริง...