ทำไมนะ?

วันนี้ตอนที่เงยหน้าขึ้นไป ถึงเกิดความรู้สึกแบบนั้น

ที่เห็นไม่มีอะไรมากกว่าสีฟ้า และสีขาว

ท้องฟ้า...กับริ้วเมฆ...

เหมือนกับว่า ไม่มีอะไรมีความหมายอีกแล้ว

เหมือนกับว่า การมีอยู่ที่กระจ้อยร่อยนี่ก็ไม่ได้มีความหมายอีกแล้ว

เหมือนกับว่า แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการมีชีวิต

ทำไมนะ?

แค่สีฟ้ากับสีขาว

แต่ว่าความรู้สึกนี่น่ะ

"สวย จนบรรยายไม่ถูกเลย"

แค่นั้นเอง...

ไม่มีอะไรเลย...

มองแล้วก็ไม่มีอะไรดีขึ้น

ไม่มีอะไรแย่ลง

มีแค่สีฟ้ากับขาวที่สะท้อนบนดวงตาคู่นึง(กับแว่นตาคู่นึง)

แต่แค่นั้นก็พอแล้วกับการมีชีวิตอยู่

ล่ะมั้ง...

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

อื้อหือ...

ดีนะ...อยากมองขึ้นไปแล้วเห็นสีฟ้ากับสีขาวบ้าง...

จะว่าไป...ก็ไม่ได้แหงนมองฟ้ามานานจนจำไม่ได้แล้ว...

...อะไรที่ทำให้เป็นแบบนั้นกันนะ...?

#1 By Zakuro on 2007-09-15 02:15

บางทีการที่มีสีสันแค่นั้น มันก็พอเพียงสำหรับใครบางคน

แต่ในบางคนยังต้องการสีสันที่ฉุดฉาดมากกว่านี้

ส่วนตัวผมก็เป็นคนนึงนะที่อยากเจอหลายๆสี เช่น ดงดอกไม้

เราอุส่าห์เกิดมาเป็นคนแล้วนี่เนอะ

ก็น่าจะเจออะไรหลายๆอย่างให้คุ้มกับที่ได้เกิดมา แหะๆ

#2 By Nu_New on 2007-09-15 02:24

โอ่...เนเชอร์ๆ อารมณ์ศิลปิน

#3 By Aquarius on 2007-09-15 14:27

อ่านแล้วก็คิดว่า "อย่างกับหมดอาลัยในชีวิตเลยนะ"
ต่อมาก็คิดว่า "มีชีวิตอยู่กับความจริงสินะ"
หรือ "พอใจกับชีวิตนี้แล้วนะ"

อา...นี่อีชิเพ้ออะไรออกไปนะ

#4 By ICH* on 2007-09-15 20:04

เงยหน้าแล้วเจอท้องฟ้า

ก็ยังดีกว่าเงยหน้าแล้วเจอแต่เพดานล่ะนะ

#5 By ผีถั่วพเนจร on 2007-09-15 22:01

#6 By sheik (124.121.84.193) on 2007-09-16 03:26

มองท้องฟ้าทำให้รู้สึกว่าหลุดพ้นจากเรื่องหนักอกหนักใจ ทั้งอดีตและอนาคต....
....ตอนนี้.....ขอแค่สุขใจเล็กๆอย่างสงบกับท้องฟ้าและปุยเมฆก้พอ

#7 By Lullaby-nocturne (ลู) on 2007-09-18 12:52