เสื้อคลุมตัวสวยบนหุ่นแสดงสินค้าในตู้กระจก
คาล่าบังเอิญเหลือบไปเห็นเข้าโดยบังเอิญขณะเดินผ่าน เขามองชุดสวยด้วยอาการขนลุกขนพองสยองเกล้า
ขนฟูฟ่องท่าทางอบอุ่นสีน้ำตาลเป็นมัน บนคอเรียวที่ไร้หัวของหุ่นสีครีมมีพุ่มขนสีขาวผ่อง ทิ้งหางเป็นพวงห้อยยาวลงมาข้างไหล่

นาร์ลเหลียวหลังมามองเมื่อรู้สึกว่าเพื่อนหยุดเดิน
"นาร์ล ทำไมมนุษย์ถึงโหดร้ายนัก?"
เขามองนิ่งอยู่พักหนึ่ง
ชุดสวยก็ยังคงเป็นชุดสวย
ขนสีน้ำตาลอบอุ่นของตัวมิ๊งค์ และพวงหางขาวอ่อนนุ่มของจิ้งจอก
ในสายตาของทั้งคู่ ชุดสวยไม่ต่างอะไรจากซากศพ
"ข้าก็ไม่รู้" นาร์ลพูด พลางดึงตัวคาล่าให้เดินต่อ ให้ละสายตาจากภาพความตายของเพื่อนร่วมโลก

-----------

"ไม่มีประโยชน์เลย!!"  เสียงตวาดลั่นดังออกมาจากกระโจม หญิงสาวชาวเผ่าที่อยู่ใกล้ๆสะดุ้งจนตัวโยน
ดาเลียลุกขึ้นย่องเข้าไปแอบฟังใกล้ๆ แม้ว่าจะไม่จำเป็นเท่าใดนัก เพราะคำพูดต่อมาก็ถูกเปล่งออกมาด้วยความดังในระดับเดียวกัน
"หนังก็บางขึงกลองยังไม่ได้! ขนที่ยาวพอใช้ได้เป็นเรื่องเป็นราวก็มีแค่บนหัว ว่ากันจริงๆเหอะ ไม่รู้จะเอาไปใช้ทำอะไรจริงๆด้วยซ้ำ! เขารึงาก็ไม่มี ใช้อะไรไม่ได้ซักอย่างนึง! ต้องพึ่งพาพวกเราถึงอยู่รอดมาได้แล้วยังไม่สำนึกอีก เจ้ารักพวกมันนักก็เชิญอยู่กับมันไปอย่างนั้นเถอะ!!"
เสียงโวยที่พรั่งพรูออกมานั้นทำให้เธอตกใจพอสมควร แต่ก็ยังสงวนท่าทีรอ แม้ว่าตัวเธอเองจะรู้สึกโกรธอยู่พอสมควร เมื่อสิ่งที่ถูกพูดถึงนั้นย่อมเป็นอะไรไม่ได้นอกจากมนุษย์เช่นเธอ
ครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มผิวขาวผมสีซีดก็เลิกปากกระโจมขึ้นโดยแรง มองดาเลียด้วยสายตารังเกียจแล้วก็ฮึดฮัดเดินจากไป
เมื่อลับตาแล้วหญิงสาวจึงเข้าไปในกระโจมบ้าง
ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น บนเบาะกลางกระโจม มีท่าทางเหนื่อยหน่ายกับแขกที่เพิ่งออกไปเมื่ออึดใจก่อนหน้านี้
"จากัส.." เธอออกเสียงเรียกเขาเบาๆ
"ดาเลีย" เขาเรียกตอบ เงยหน้าขึ้นมองเพียงรับรู้ เขาพอเดาได้ว่าหญิงสาวย่อมได้ยินบางส่วนของบทสนทนาเมื่อครู่ โดยเฉพาะส่วนที่รบกวนใจมนุษย์เช่นเธอ
ดาเลียเดินเข้ามาใกล้แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆเขา
"เขาพูดถูกนะคะ... เพราะพวกเราเป็นอย่างนั้นถึงต้องอาศัยสัตว์ต่างๆในการมีชีวิตรอด" เธอเว้นช่วงนิดหนึ่ง แต่จากัสไม่พูดอะไร
"ที่จริงแล้วก็เป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่โบราณ.."
"ไม่ใช่หรอก" จากัสขัดขึ้นมา
หญิงสาวเงยหน้ามองเขา แต่จากัสตั้งสายตาตรงไปข้างหน้า
"สิ่งที่พวกเธอทำ หรือสิ่งที่มันเกิดขึ้นในสมัยโบราณน่ะ มันไม่เหมือนกับที่กำลังเกิดอยู่เดี๋ยวนี้หรอกนะ"
ดาเลียคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบออกไป
"นั่นสินะ...ไม่เหมือนเลย"

--------------------

"เจ้าหนุ่ม นี่ เจ้าหนุ่ม" เสียงเรียกดังมาแต่ไกล
เขาหันไปและพบกับชายถือปืนยาวคนหนึ่ง
ซีธเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
"เห็นเสือไหม? เสือลายปื้นดำๆน่ะ ตัวไม่โตเท่าไหร่" ชายถือปืนถาม
ซีธเลิกคิ้วอีก แล้วมองซ้ายมองขวาสักครู่ จึงหันมาส่ายหน้าปฏิเสธ
"อย่างนั้นรึ... คิดว่าหนีมาทางนี้แน่ๆนี่นา..." ชายถือปืนมีท่าทางผิดหวัง แต่ยอมหันหลัง กำลังจะเดินจากไป เมื่อซีธเรียกขึ้น
"เดี๋ยวก่อน"
เขาหันกลับมา และถูกจ้องมองด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลทองดุดันของเด็กหนุ่มผมสีเหลืองทองคนที่เขาเพิ่งถาม
"จะหาเสือนั่นไปทำไมหรือครับ?" เขาถาม
"ก็ จะยิงไปขาย ให้เขาทำเสื้อ เสือนี่หายาก จะได้ราคาดี" ชายถือปืนตอบ แต่เด็กหนุ่มดูจะยังไม่พอใจกับคำตอบ
"ทำไมครับ?"
"เอ๊ะ เพราะคนเขานิยม มันแพง.." ชายถือปืนเริ่มมีท่าทางรำคาญ
"แค่ลวดลายแบบนั้นทำเลียนแบบเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่หรือครับ"
"มันจะไปสู้ของจริงได้ยังไงกันล่ะ เธอนี่ไม่รู้อะไรซะเลย" ชายถือปืนว่า แต่เด็กหนุ่มกลับส่ายหน้าอย่างระอา
"คุณต่างหาก ที่ไม่รู้อะไรเลย"

----------------------

"ดูซิ พวกมนุษย์เอาอีกแล้วนะ ทั้งที่บอกว่าจะอนุรักษ์แท้ๆ" แมวหนุ่มสีดำบนขอบหน้าต่างบ่น แต่ใบหน้าแสยะยิ้มเยาะขณะชายตามองมาทางคู่สนทนา
เด็กหนุ่มผมสีเทาอย่างเมฆฝนเหลือบสายตาขุ่นเคืองมองตอบ
"นั่นมันไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ" เขาพูด พลางลุกขึ้นไปยังกระจกบานใหญ่ที่กินที่ผนังด้านหนึ่งของห้อง
"นั่นสิน้า...ยังไงซะพวกที่อ่อนแอมันก็ต้องสูญพันธุ์เป้นเรื่องปกติอยู่แล้ว" เจ้าแมวดำพูดต่อ หน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวผิดกับเด็กหนุ่มที่กัดริมฝีปากด้วยความขมขื่น
"ใช่ ที่เป็นปัญหาน่ะ คือพวกนั้นไม่เห็นเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจหรือความรู้สึกต่างหาก"
...ไม่อย่างนั้น คงไม่สามารถฆ่าและทำร้ายสัตว์ได้อย่างเลือดเย็นเช่นนั้นหรอก...

edit @ 19 Jan 2008 03:37:46 by shiny

Comment

Comment:

Tweet

#15 By (110.77.212.87|172.16.0.1, 110.77.212.87) on 2015-04-06 02:32

#14 By (110.77.212.87|172.16.0.1, 110.77.212.87) on 2015-04-06 02:32

#13 By (110.77.212.87|172.16.0.1, 110.77.212.87) on 2015-04-06 02:31

#12 By (93.179.81.32|148.251.91.38, 93.179.81.32) on 2014-07-15 03:31

#11 By (93.179.81.32|148.251.91.38, 93.179.81.32) on 2014-07-15 03:30

#10 By (93.179.81.32|148.251.91.38, 93.179.81.32) on 2014-07-15 03:30

comment1, cheap adipex-p, order antabuse, Accutane, cialis prescription, Doxycycline, zolpidem, cheap generic cialis, lipitor.com, prednisone for cat, liver and valtrex, buy acomplia usa, Ambien, reductil for slimming, 2003 cialis levitra market sales viagra, retin a cream, Viagra,

#9 By Acomplia (122.37.36.138) on 2010-10-09 21:30

comment1, cheap adipex-p, order antabuse, Accutane, cialis prescription, Doxycycline, zolpidem, cheap generic cialis, lipitor.com, prednisone for cat, liver and valtrex, buy acomplia usa, Ambien, reductil for slimming, 2003 cialis levitra market sales viagra, retin a cream, Viagra,

#8 By Acomplia (71.170.115.130) on 2010-10-09 21:30

เพิ่งจะได้มาเม้นต์แฮะ..
มนุษย์มีมากเกินไป เทคโนโลยีเบียดเบียนธรรมชาติ และจิตสำนึกเสื่อมถอย

พอคนพวกนี้มันจะเอา มันก็ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

ถึงแม้ภายหน้า มันจะต้องอยู่เพียงตัวคนเดียวบนโคโลนี่(เพราะโลกแตกไปแล้ว)ก็คิดว่ามันคงไม่สำนึกหรอก..
คิดๆดูแล้ว มนุษย์ไม่ได้ทำตัวเองให้เป็นประโยชน์เท่ากับที่ใช้ประโยชน์จากธรรมชาติเลย ไม่ถึงแม้เพียงเสี้ยว angry smile

#7 By [Yumion] on 2008-01-23 21:40


ในโลกที่เงินคือพระเจ้า (และทองคำคือ มารดาของเงินตรา)

คงจะไม่สามารถแก้ไขอะไรได้หาก ไม่มีกฏที่มนุษย์ออกมาเพื่อควบคุมมนุษย์ด้วยกันเอง

เพราะเหตุผลเดียว่า "สงวนเอาไว้ให้คนรุ่นหลัง(ได้มีใช้กันบ้าง) ได้ชื่นชม"

#6 By Neotokyo6 on 2008-01-16 15:44

ยิ่งอ่านลงมา ยิ่งถูกอีกนั่นแหละ...
ขนาดกับมนุษย์ด้วยกันยังทำได้หน้าตาเฉยเลยล่ะ

#5 By 『 Okita Suzu 』 on 2008-01-16 12:24

รู้สึกไม่สบอารมณ์พอๆกับข่าวที่เอายาไปกรอกต้นสักให้ตายยืนทั้งแถบเพื่อที่จะได้ขนได้ง่าย ซ่อนได้ง่าย เพราะไม้ตายมันลอยน้ำ...


เลวสัด!!! พวกมนุษย์

#4 By Lullaby-Nocturne on 2008-01-16 11:32

...เอ้า ฉึก

#3 By Kuro Noire on 2008-01-16 11:03

อ่านแล้วสงสารสัตว์โลกจังเลยฮะ ....

#2 By DyCherii on 2008-01-16 10:47

ซีรีส์ตบหน้าคนชอบเสื้อผ้าขนสัตว์เลยนะก๊ะเนี่ย...(โชคดีที่เค้าไม่ชอบของพวกนั้น...ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำเลียนแบบได้ทำไมต้องไปฆ่าเขาด้วย ฆ่ามากินยังพอว่าหรอก)

ก็อย่างว่า...คนที่มองเรื่องพวกนี้ในมุมมองที่คล้ายกัน คือมันเป็นเรื่องบ้าบอไร้สาระ ที่ไม่ควรทำ ไม่ควรให้เกิด อ่านแล้วก็คงอยากให้คนที่ชื่นชอบของพวกนี้มาอ่าน...แต่พอนึกอีกที...คนเรามักคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ดีแหละ...บางคนคงไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ แล้วไง นี่เรื่องแต่ง...อะไรงั้น

...เฮ่อ...น่าเศร้าเกินไปแล้ว

ต้องรอให้สูญพันธุ์หมดก่อนถึงสำนึกเหรอ...(ไม่หรอก ถ้าเพื่อเอามาทำเสื้อผ้าเครื่องประดับเดาว่าคงไม่รู้สึก กลับกันจะรอจ้องอีกว่าสูญพันธุ์จริงมั้ย อยากได้สักตัว...)

นี่เค้ามองโลกในแง่ร้ายไปหรือเปล่าฟระ...(บ่นยาวอีก)

ป.ล. ทุกคนคือนิโอ กร๊าก ไม่น่าอ่านโดก่อนมาอ่านเลย

#1 By Zakuro on 2008-01-16 10:46