BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

เสื้อคลุมตัวสวยบนหุ่นแสดงสินค้าในตู้กระจก
คาล่าบังเอิญเหลือบไปเห็นเข้าโดยบังเอิญขณะเดินผ่าน เขามองชุดสวยด้วยอาการขนลุกขนพองสยองเกล้า
ขนฟูฟ่องท่าทางอบอุ่นสีน้ำตาลเป็นมัน บนคอเรียวที่ไร้หัวของหุ่นสีครีมมีพุ่มขนสีขาวผ่อง ทิ้งหางเป็นพวงห้อยยาวลงมาข้างไหล่

นาร์ลเหลียวหลังมามองเมื่อรู้สึกว่าเพื่อนหยุดเดิน
"นาร์ล ทำไมมนุษย์ถึงโหดร้ายนัก?"
เขามองนิ่งอยู่พักหนึ่ง
ชุดสวยก็ยังคงเป็นชุดสวย
ขนสีน้ำตาลอบอุ่นของตัวมิ๊งค์ และพวงหางขาวอ่อนนุ่มของจิ้งจอก
ในสายตาของทั้งคู่ ชุดสวยไม่ต่างอะไรจากซากศพ
"ข้าก็ไม่รู้" นาร์ลพูด พลางดึงตัวคาล่าให้เดินต่อ ให้ละสายตาจากภาพความตายของเพื่อนร่วมโลก

-----------

"ไม่มีประโยชน์เลย!!"  เสียงตวาดลั่นดังออกมาจากกระโจม หญิงสาวชาวเผ่าที่อยู่ใกล้ๆสะดุ้งจนตัวโยน
ดาเลียลุกขึ้นย่องเข้าไปแอบฟังใกล้ๆ แม้ว่าจะไม่จำเป็นเท่าใดนัก เพราะคำพูดต่อมาก็ถูกเปล่งออกมาด้วยความดังในระดับเดียวกัน
"หนังก็บางขึงกลองยังไม่ได้! ขนที่ยาวพอใช้ได้เป็นเรื่องเป็นราวก็มีแค่บนหัว ว่ากันจริงๆเหอะ ไม่รู้จะเอาไปใช้ทำอะไรจริงๆด้วยซ้ำ! เขารึงาก็ไม่มี ใช้อะไรไม่ได้ซักอย่างนึง! ต้องพึ่งพาพวกเราถึงอยู่รอดมาได้แล้วยังไม่สำนึกอีก เจ้ารักพวกมันนักก็เชิญอยู่กับมันไปอย่างนั้นเถอะ!!"
เสียงโวยที่พรั่งพรูออกมานั้นทำให้เธอตกใจพอสมควร แต่ก็ยังสงวนท่าทีรอ แม้ว่าตัวเธอเองจะรู้สึกโกรธอยู่พอสมควร เมื่อสิ่งที่ถูกพูดถึงนั้นย่อมเป็นอะไรไม่ได้นอกจากมนุษย์เช่นเธอ
ครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มผิวขาวผมสีซีดก็เลิกปากกระโจมขึ้นโดยแรง มองดาเลียด้วยสายตารังเกียจแล้วก็ฮึดฮัดเดินจากไป
เมื่อลับตาแล้วหญิงสาวจึงเข้าไปในกระโจมบ้าง
ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น บนเบาะกลางกระโจม มีท่าทางเหนื่อยหน่ายกับแขกที่เพิ่งออกไปเมื่ออึดใจก่อนหน้านี้
"จากัส.." เธอออกเสียงเรียกเขาเบาๆ
"ดาเลีย" เขาเรียกตอบ เงยหน้าขึ้นมองเพียงรับรู้ เขาพอเดาได้ว่าหญิงสาวย่อมได้ยินบางส่วนของบทสนทนาเมื่อครู่ โดยเฉพาะส่วนที่รบกวนใจมนุษย์เช่นเธอ
ดาเลียเดินเข้ามาใกล้แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆเขา
"เขาพูดถูกนะคะ... เพราะพวกเราเป็นอย่างนั้นถึงต้องอาศัยสัตว์ต่างๆในการมีชีวิตรอด" เธอเว้นช่วงนิดหนึ่ง แต่จากัสไม่พูดอะไร
"ที่จริงแล้วก็เป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่โบราณ.."
"ไม่ใช่หรอก" จากัสขัดขึ้นมา
หญิงสาวเงยหน้ามองเขา แต่จากัสตั้งสายตาตรงไปข้างหน้า
"สิ่งที่พวกเธอทำ หรือสิ่งที่มันเกิดขึ้นในสมัยโบราณน่ะ มันไม่เหมือนกับที่กำลังเกิดอยู่เดี๋ยวนี้หรอกนะ"
ดาเลียคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบออกไป
"นั่นสินะ...ไม่เหมือนเลย"

--------------------

"เจ้าหนุ่ม นี่ เจ้าหนุ่ม" เสียงเรียกดังมาแต่ไกล
เขาหันไปและพบกับชายถือปืนยาวคนหนึ่ง
ซีธเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
"เห็นเสือไหม? เสือลายปื้นดำๆน่ะ ตัวไม่โตเท่าไหร่" ชายถือปืนถาม
ซีธเลิกคิ้วอีก แล้วมองซ้ายมองขวาสักครู่ จึงหันมาส่ายหน้าปฏิเสธ
"อย่างนั้นรึ... คิดว่าหนีมาทางนี้แน่ๆนี่นา..." ชายถือปืนมีท่าทางผิดหวัง แต่ยอมหันหลัง กำลังจะเดินจากไป เมื่อซีธเรียกขึ้น
"เดี๋ยวก่อน"
เขาหันกลับมา และถูกจ้องมองด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลทองดุดันของเด็กหนุ่มผมสีเหลืองทองคนที่เขาเพิ่งถาม
"จะหาเสือนั่นไปทำไมหรือครับ?" เขาถาม
"ก็ จะยิงไปขาย ให้เขาทำเสื้อ เสือนี่หายาก จะได้ราคาดี" ชายถือปืนตอบ แต่เด็กหนุ่มดูจะยังไม่พอใจกับคำตอบ
"ทำไมครับ?"
"เอ๊ะ เพราะคนเขานิยม มันแพง.." ชายถือปืนเริ่มมีท่าทางรำคาญ
"แค่ลวดลายแบบนั้นทำเลียนแบบเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่หรือครับ"
"มันจะไปสู้ของจริงได้ยังไงกันล่ะ เธอนี่ไม่รู้อะไรซะเลย" ชายถือปืนว่า แต่เด็กหนุ่มกลับส่ายหน้าอย่างระอา
"คุณต่างหาก ที่ไม่รู้อะไรเลย"

----------------------

"ดูซิ พวกมนุษย์เอาอีกแล้วนะ ทั้งที่บอกว่าจะอนุรักษ์แท้ๆ" แมวหนุ่มสีดำบนขอบหน้าต่างบ่น แต่ใบหน้าแสยะยิ้มเยาะขณะชายตามองมาทางคู่สนทนา
เด็กหนุ่มผมสีเทาอย่างเมฆฝนเหลือบสายตาขุ่นเคืองมองตอบ
"นั่นมันไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ" เขาพูด พลางลุกขึ้นไปยังกระจกบานใหญ่ที่กินที่ผนังด้านหนึ่งของห้อง
"นั่นสิน้า...ยังไงซะพวกที่อ่อนแอมันก็ต้องสูญพันธุ์เป้นเรื่องปกติอยู่แล้ว" เจ้าแมวดำพูดต่อ หน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวผิดกับเด็กหนุ่มที่กัดริมฝีปากด้วยความขมขื่น
"ใช่ ที่เป็นปัญหาน่ะ คือพวกนั้นไม่เห็นเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจหรือความรู้สึกต่างหาก"
...ไม่อย่างนั้น คงไม่สามารถฆ่าและทำร้ายสัตว์ได้อย่างเลือดเย็นเช่นนั้นหรอก...

edit @ 19 Jan 2008 03:37:46 by shiny