BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

ใต้ฟ้าคราม
เหนือหญ้าเขียว

.......

เอ้า นอนลงซี เด็กน้อยเอย

หงายนอนลงบนพสุธาใต้เท้า
มองดูโลกจากพื้นดิน

เห็นไหมว่าต้นหญ้าสูงใหญ่เพียงใด

เห็นไหมว่าโลกกว้างใหญ่เพียงใด

เห็นไหมว่าสีเขียวนั้นสดใสเพียงใด

..........

เอาล่ะ เงยหน้าขึ้นซี

ดูท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่

ดูเมฆขาวเคลื่อนคล้อย

เคยมองเมฆไหม
เคยเห็นอากัปกิริยาอันเนิบนาบนั้นไหม

เชื่องช้า สง่างาม

จิตวิญญาณแห่งฟากฟ้าที่เดินทางแสนไกล

.........

หลับตาลงเถิด เด็กน้อยเอย

ให้เปลวแดดแผดเผา โอบอุ้ม

ในตาจะเห็นเพลิงแดง
ร้อนดุจจะหลอมละลายทั้งกายและวิญญาณ

ทว่าไม่รุ่มเร่าทรมาณ

.............

คราวนี้จงลืมตาขึ้น

สีครามที่เห็นเข้มข้นลึกล้ำ
ดั่งว่าได้เห็นทั้งจักรวาลเบื้องหลังท้องฟ้านั้น

สีขาวจะเจิดจ้าทิ่มแทง
ประหนึ่งได้เห็นโลกทั้งโลกสะท้อนออกมาในกลุ่มเมฆนั้น

ลุกขึ้น!

ผืนหญ้ากว้างแต่ไม่สุดตา ไม้ใหญ่ตั้งขวางขอบฟ้า

เรื่องราวที่ผ่านไปเป็นเพียงฝันอันนิรันดร์

บัดนี้จงลุกขึ้นเสีย เด็กน้อยเอย
เจ้าคือจ้าวโลกของเจ้า

แต่จงอย่าได้ลืมเลือนชั่วขณะ
ยามเจ้าหลอมตัวตนเข้ากับปฐพี
ระเหิดวิญญาไปกับกลิ่นบุปผา

วันใดลุ่มหลงลืมเลือน
วันใดรุ่มร้อนทรมาณ

จงกลับไป
ล้มตัวนอนลง

ณ

ที่นั้น

ระหว่างฟ้าครามและหญ้าเขียว