BLACK SKY R(A)ISE ME BLUE

แล้วตรูก็นึกได้ว่าทำไมถึงไม่ชอบพวกเรื่องรักๆ
อาจจะเป็นความเห็นที่ค่อนข้างทำลายบรรยากาศซึ้งๆไปซักหน่อย ก็ต้องขอโทษด้วย

ก็เพราะว่าไชนี่น่ะขวางโลกยิ่งกว่าฟุมิอีกน่ะสิ

พี่ทิมเอามาไซโค
http://www.exteen.com/tag/sayanouta
(โยนกันง่ายๆ ฮา)

อ่านมันรวดเดียวจบแบบสติไม่ค่อยเต็ม (จริงๆคือแอบสกิปส่วนมากของตอนจบแบบสุดท้ายไป อ่านเฉพาะส่วนที่ต่างจากตอนจบที่สอง)

ส่วนตัวแล้ว คิดว่ามันยังสามารถจบได้อีกแบบนึง คือถ้าอีฟุมิ(ย่อลงไปพยางค์นึง...จาก ฟุมิโนริ เป็น ฟุมิ แล้วใส่คำนำหน้า)

คือถ้า อีฟุมิมันสามารถจะกลับมาเป็นปกติได้ แล้วสามารถยอมรับซายะอย่างเช่นที่ซายะเป็น...

...

อืม มันก็จบแบบตอนสุดท้ายอยู่ดีแหละ จบ

(อ้าว)

ถ้าแฮปปี้เอนดิ้งของทั้งสองคน ไงๆก็คงจะจบแบบนั้นอยู่ดีล่ะนะ... เอาเหอะ...พอชินแล้วก็ดีเอง(เฮ้)

คอมเม้นท์ไร้สาระส่วนบุคคล

"ใกล้ถึงเวลาแล้วล่ะ..ลูกของเรา.."

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..ซายะ"

ได้ข่าวว่าพวกทำอะไรกันทุกคืนไม่ใช่เหรอคะ...ยังจะมาถามอีก
(บ้า)

สรุปว่าเรื่องนี้มันก็เกิดด้วยเหตุจากความวิปริตของประสาทสัมผัสของอีฟุมิอยู่ดี(โรคบ้าอะไรวะ ช่างคิดไปได้... แถมกระแดะเห็นสัตว์ประหลาดเป็นคนอีก)

ไอ้ที่คนเขียนรีวิวที่พี่ทิมโยนมาให้อ่านอีกทีพูดเรื่องอีกมุมมองหนึ่งของความรักบลาๆๆๆ เนี่ย... ไม่รู้นะ(ด้านชา)

ส่วนนึงก็คือ นี่เป็นความรักแบบที่ พูดกันห้วนๆแล้วได้ความว่า "ก็ทั้งโลกน่ะมีแค่เธอคนเดียวนี่"
โดยเฉพาะด้านของอีฟุมิ(เพราะเหตุนี้จึงต้องเติมsuffixให้มัน) เพราะว่าตัวเองน่ะเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของแหวะๆไปหมด ยกเว้นซายะ แบบว่า แค่อย่างเดียวในโลกที่ดูแล้วเจริญตา ว่างั้นเหอะ
เข้าข่ายค่อนข้างเห็นแก่ตัวนะคะ ถึงจะมีท่อนที่บอกว่า..

"คิดว่าถ้าคนอื่นเป็นแบบฟุมิโนริ เขาก็จะดีต่อเธอเหมือนที่ฟุมิโนริทำบ้าง แต่กลับไม่ใช่เลย  ฟุมิโนริตอบกลับอย่างอ่อนโยนว่า ที่เขาดีกับเธอนั้นไม่ใช่เพราะความผิดปกติทางสมองนั่น สิ่งนั้นมันเป็นแค่จุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาได้พบเธอเท่านั้นเอง วันคืนที่เขาและเธอได้อยู่ร่วมกันต่างหาก ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเราแน่นแฟ้นจนถึงตอนนี้ "

ก็อยากรู้อยู่น่ะว่า ถ้าอีฟุมิมันได้เห็นร่างกายจริงๆของหล่อนน่ะ จะคิดยังไง

(คลื่นแทรก - ทุกอย่างที่เห็นอยู่ทุกวันนี้น่ะก็คือแสงตกกระทบวัตถุ สะท้อนเข้าตา เรติน่าแปลภาพ ภาพที่เห็นกับความเป็นจริงมันก็ออกจะคนละเรื่องเดียวกันอยู่นะ บางทีสิ่งที่ฟุมิมันเห็นอาจเป็นจริง แล้วคนอื่นๆต่างหากที่ตาถั่วก็เป็นได้ แต่ถ้าขืนเถียงเรื่องนี้ก็คงไม่ต้องจบต้องสิ้นกัน)

ตัวแปรในความเห็นข้างบนก็คือดร.โอไกที่รักซายะเหมือนลูกสาวแม้ว่าจะเห็นรูปร่างที่แท้จริงของเธอก็ตาม

ดังนั้นไอ้คุณฟุมิจึงควรจะสามารถรักเธอได้แม้ว่าจะมีรูปร่างแบบนั้นก็ตาม แต่สิ่งที่เจ้าตัวทำกับโยไปในตอนต้นค่อนข้างจะบ่งบอกว่า คงไม่...

ไม่แน่ใจว่าตอนนั้นฟุมิรู้ และเข้าใจแล้วรึยังว่า ไอ้ก้อนเนื้อ ตัวประหลาดที่เห็นนั้นคือคน และบางก่อนก็คือเพื่อนของตัวเอง(นึกภาพห้องเรียนแล้ว น่าดูชมมั่ก....เหมือนหนังเอเลี่ยน...)

แต่ถ้าทำใจยอมรับได้ก็คงดี
(ปล. หน้าตาแย่แล้วเสียงเสือกฟังลำบากนี่แย่นะ...พูดกันไม่รู้เรื่อง)

อีกเรื่องนึงที่อาจจะยกมาพล่ามได้ก็คงจะเป็นเรื่องของมุมมองว่า"แบบไหนน่ะคือสวยงาม แล้วแบบไหนคือน่ารังเกียจเหรอ" ในสายตาของเผ่าพันธ์เดียวกัน ซายะคงจะน่ารักในแบบที่ถูกบิดเบือนให้ฟุมิเห็น แต่ในสายตามนุษย์ทั่วไป ซายะก็เป็นตัวประหลาดแบบที่เขาว่านั่นแหละ (แต่ดูเหมือนในสายตาซายะ มนุษย์จะไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัว? ถ้าหากว่าใช่ แต่เพราะมนุษย์คนแรกที่เธอรู้จักคือดร.โอไกดีกับเธอ เธอก็เลยยังพอมีใจจะรักมนุษย์คนอื่นอีกหรือเปล่า?)

เพิ่มตอนจบเข้ามาอีกแบบ คือหากยอมรับเธออย่างที่เธอเป็น(ทุกคนเห็น)แล้วบางทีตอนจบซายะอาจจะไม่ปล่อยตัวอ่อนก็เป็นได้
ไงๆซะในที่สุดฟุมิก็ต้องดูเธอตายอยู่ดี เอวัง

กลับมาที่ด้านของซายะ

เจ้าตัวรู้อยู่แล้วว่าต้องตาย และรู้ว่าต้องทำอะไร ที่บอกว่า จะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายให้กับฟุมินั่นก็...

ในแง่นึงก็อาจจะมองได้ว่า
"เธอรักฟุมิขนาดที่สามารถจะเปลี่ยนโลกทั้งโลกให้มีสภาพแบบที่จะเจริญตาเขาได้"
ซึ่ง หลังจากเธอตายไปแล้วก็เท่ากับเปิดโอกาสให้ฟุมิรักคนอื่นได้อีก(เนื่องจากมันเจริญตากูแล้วนี่หว่า ก็เหมือนคุยกับคนปกติ)

อีกแง่ก็คงเพราะ มันเป็นภารกิจของเธอตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว และมันก็เป็น"สิ่งที่ดีที่สุดที่เธอจะทำให้ฟุมิได้แล้ว" อยู่ดีนั่นแหละ
(พูดง่ายๆก็คือ ต่อให้ไม่พูดว่าเป็นของขวัญ ไงๆหล่อนก็ต้องมีอันเป็นไปอยู่ดีนั่นแหละ รึเปล่าหว่า?)

ปัญหาทางจิตขณะอ่าน - เห็นคนป้อเด็กแล้วมีปัญหาเว้ย(ก็เพราะทำอย่างนั้นอยู่น่ะสิ)

เหตุมันเกิดจากไชนี่เล่นโรลเพลย์อยู่ เป็นคุณอีวาน ในเฮตาเลีย
แล้วทีเนี้ย...ดันมีเด็กมาติดเยอะ(แค่สองคนเว้ยยย แค่สองคนเอง)
 คนแรกจะแก่แดดนิดนึง แต่เจ้าตัวเขาเล่นให้ออกมาหวานๆน่ารัก แอ๊บแบ๊ว (แต่แก่แดดจนตรูช็อค...)
คนที่สองเนี่ย เป็นลูกของอัลเฟรด ก็เซ็ทบุคลิกมาคล้ายๆอัลเฟรด แก่นแก้วนิดๆ ดื้อหน่อยๆ(ดื้อเยอะเลยล่ะ..ถึงได้มาเล่นกันได้)

เพราะว่าบทหลังๆที่เล่นกันเนี่ย คุณอีวานออกจะรักคนหลังนี่มากอยู่

ไม่มีอะไร เห็นคนป้อเด็กแล้วมีปัญหา

อย่างที่สองที่คิดถึงคือ อิร ลิลิอา แล้วก็ลอส(โดยเฉพาะช่วงที่เริ่มเปิดเผยเรื่องของซายะ)
ตามเนื้อเรื่องในวอยด์ที่ลอสหลงมาโซดอม พบกับอิรที่เป็นตัวประหลาด บรรยายไม่ถูกว่าเป็นอะไร เสร็จแล้วก็หนีไม่พ้น แต่ด้วยเหตุผลไร้สาระ(เพราะมีการเปลี่ยนแปลง จนป่านนี้เลยยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันแน่)
อิรปล่อยให้ลอสมีชีวิตรอดแล้วก็คอยเลี้ยงคอยดูแล(ในแบบปล่อยๆ เอาแค่ไม่ให้ตาย)
ในบทต่อมาที่เล่นนั้น คนอื่นๆที่เล่นด้วยกันก็จะพบว่าระหว่างทั้งคู่มีสายสัมพันธ์ประหลาดๆอยู่ เหมือนว่าจะรัก แต่ก็บอกไม่ถูก
ส่วนหนึ่งเพราะลอสในตอนนั้นมีลักษณะเป็นเหมือนเด็กป่าที่ถูกสัตว์เอาไปเลี้ยง และพูดไม่ได้(ที่พูดไม่ได้นี่เพราะช็อคจากบทแรก)

สำหรับส่วนที่ตัวเองเขียนลงไปนั้นก็คิดว่า มันเป็นบางอย่างที่ทำให้เด็กคนนึง กล้าโอบกอดสิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียดน่ากลัวดูไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร ได้นั่นแหละมั้ง (แต่ทั้งคู่ก็แอบซึนๆใส่กันอย่างไร้สาระ...)

ซึ่งเป็นจุดที่ต่างกันอยู่ และอาจจะเป็นจุดที่ทำให้ไม่ชอบไอ้คุณฟุมิ
(และเป็นช่องว่างที่ทำให้ตะหงิดใจกับเรื่องของซายะนี้ทั้งหมด เนื่องจาก ...ถึงมันจะเกิดจากการบิดเบือนในการรับรู้ของฟุมิ...เอ็งจะสามารถสัมผัสระยางเมือกๆ แล้วรู้สึกว่าเป็นแขนเด็กได้เชียวเรอะ...... แต่ถ้ามีระยางจำนวนและความยาวเท่าๆกันกับแขนเด็กก็ฟังได้อยู่นะ นั่นแปลว่า รูปร่างที่แท้จริงของซายะก็ต้องใกล้เคียงกับเด็กอยู่เหมือนกันนั่นแหละ แสรดดดด คนแคปก็ช่างทำ ไม่มีรูปร่างจริงให้ดูเลย เลยพูดอะไรไม่ได้มาก แต่ฟุมิก็เห็นแก่ตัวอยู่ดี)

หรือไม่ที่ไชนี่ตะหงิดใจตั้งแต่ต้นก็เพราะคนเขียนรีวิวเล่นพูดถึงความรักตั้งแต่ต้นนั่นแหละ(แล้วอ่านไปแล้วไม่เจออะไรใหม่ เพราะเราเขียนถึง อิร ลอส และ ลิลิอาไปก่อนแล้ว)
ชอบในความบ้าของค่ายน่ะนะ (ฮา)
แต่เนื่องจาก ซีรี่ย์เดโมนาต้าที่อ่านอยู่ก็เต็มไปด้วยก้อนเนื้อก้อนเลือดอย่างไร้สาระอยู่แล้ว เลยไม่รู้สึกอะไรมาก
(บวกกับ..อาการบิดเบือนในการรับรู้ของฟุมิโนริมันโรคจิตอย่างไร้สาระซะยิ่งกว่า ก็เลยไม่รู้จะเอาไงกะมันดี)

(มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้อ่ะนะ..ถ้าพื้นฐานเรื่องไม่วางมาให้น่าเชื่อถือพอ...ไอก็ไม่อินง่ายๆ)

เข้าประเด็น(แล้วที่เขียนมาก่อนหน้านั่นคือ?)

จริงๆก็คือ พออ่านจบ เงยหน้ามองฟ้า ลุกขึ้นไปดูวิว มองข้างนอก เดินออกไปเข้าห้องน้ำ(แล้วโดนเพื่อนเรียกให้เขียนเช็คค่าเช่าห้องไปให้) ก็มาคิด
(ตอนนี้คิดว่าเดิมอีก เพราะเตือนให้ล้างจานที่กินกับเพื่อนที่มาค้างแล้วเสือกสวนมาว่า"ครึ่งนึงของเธอนะ" แต่กูล้างให้มึงมาทั้งเดือนเลยนะสาด)

ก็เลยรู้สึกว่าจริงๆแล้วตัวเรานี้ก็ช่างไม่ต่างจากฟุมิเอาซะเลยน้า

ใครจำได้ๆ This Light I see นู่นไง

http://shiny.exteen.com/20070112/comic-this-light-i-see

(คล้ายมั้ย???? จริงๆแล้วมีคนเห็นไอ้ที่ตั้งใจจะวาดเป็นเถาวัลย์เป็นอะไรแหวะๆด้วยแหละ)

จริงๆแล้วเราก็เห็นโลกเป็นปกติแหละ ฟ้าสีฟ้า ต้นไม้เขียวเหมือนปกติ
คนก็เห็นเป็นคนนั่นแหละ
แต่บางทีก็ขยะแขยง ไม่อยากยุ่ง ไม่อยากพูดด้วย
(ใครวิปริตกว่าใคร ชักจะไม่รู้และ)

นี่คือไม่ได้แกล้งอีโม เป็นจริงๆ(แค่ไม่ตลอดเวลา) ไม่งั้นไม่เขียนออกมาหรอก ไอ้นั่นน่ะ

...เฮ้อ...แล้วยิ่งคิดถึงโรลเพลย์ ที่ตัวเองก็หลงรักเด็กผู้หญิงน่ารักๆพวกนั้นเข้าจริงๆน่ะ...ยิ่งรู้สึกว่าช่างไม่ต่างเอาซะเลยน้า

ก็เลยไม่รู้จะว่ายังไง
(รักษาไม่ได้หรอก กรูไม่ได้ป่วย)

คงได้แต่รอซายะของตัวเองล่ะมั้งนะ

"แปลกเหรอที่คิดว่ามนุษย์เป็นอสุรกายอัปลักษณ์"